ХҮҮХДЭЭРЭЭ ХҮҮХЭДТЭЙ БОЛОХ ГЭЖ ЯАРАХ ЮУН

Яг цаг барих тал дээр сүрхий биш мөртлөө амьдралыг дэндүү их яарч барцгаах юм, бид. Хорин нас хүрэв үү үгүй юу, "эхнэр аваач, нөхөрт гараач" гэх үгийг жилд гурваас дээш удаа сонсч эхэлнэ. Албаар тэгдэг юм уу, асуух юм олдохгүй тэгдэг юм уу бүү мэд. Гэхдээ амьдралд дөнгөж хөл тавьж, оюутны ширээнээс босч амжаагүй байгаа залуу нэгнээ яах гэж тэгдэгийг ЯАРУУ МОНГОЛ-ын яруу тэнгэр л мэдэх биз. Бөөн үүрэг хариуцлага шүү дээ гэдгийг тухайн үедээ өнөөх залуу настан нь ч мэдэхгүй, шилээ маажна. 

За тэгээд, нэг "юм"-тай болов уу үгүй юу, өөрсдийгөө ч бүрэн таньж амжаагүй байхад нь "хүүхэд гаргаач ээ, оройтлоо" гэж дарамтлана. Юунаас оройтчихно гэж? Эрх дураараа, өөрийн хүссэнээрээ амьдрах циклиэсээ гарахад оройтчихно гэж үү, эсвэл өглөө эрт хэн нэгний цайг чанаж, шөнө нойроо хугаслан хүүхдээ хуурайлж, өөрөө хүүхэд байж хүүхэдтэй болох цаг хомсдчихно гэж тэр үү? 

ЧАМГҮЙГЭЭР ӨНГӨРӨӨСӨН МИНИЙ НЭГ САР

Хайрт минь. Ингэж нэг юм чамтайгаа учран золгох гэж. Гэхдээ хамгийн хачин нь чи миний сэтгэлийг бүрэн эзэмдэхээ больжээ. Чамгүй байсан миний амьдралын нэг сарын хугацаа хэдий бага мэт сонсдовч маш үр дүнтэй, зөв алхам болжээ гэдгийг би одоо хожуу боловч ухаарсандаа бахдаж сууна. Өмнө нь чи миний амьдралын гол дүр байхад өглөө босуутаа чамайг гэж, өдөр ажил дээр ч чи нүдний өмнө, орой гэрт ч чамайг л гэж утсаа оролддогсон. Дараа нь чи найзууддаа намайг дурлуулсан. Миний бүх амьдрал та нараас хамаатай мэт болж, амьдралынхаа тайланг цаг минуттай нь та нарт бичих хэрэгтэй юм шиг санадаг болов. Гэхдээ ганцхан би чамайг хайрладаг байгаагүй ээ. Миний найз нөхөд, миний эргэн тойрны бүх хүн, зөрж өнгөрөх бүхэн, зөвхөн энд ч биш дэлхий даяар чамайг "хайрлаж" байна,

ЖОН РИЛАНДЫН НОМЫН САН

  Манчестер хот дахь Жон Риландын номын сантай танилцлаа. 1900 оны 1 сарын 1-нд нээгдэж байсан уг өргөө тухайн үедээ Викториа их сургуулийн номын сан байсан түүхтэй. Харин 1972 онд Манчестерийн их сургуулийн номын сантай нэгтгэн өргөтгөжээ. 

ХЭЗЭЭНЭЭС

Хэзээнээс ийм болчихов доо хоёулаа, хайрт минь
Хагацал үл салгах мэт нэгнээ хайрласан цаг саяхан
Харин одоо хар даа, асуудал үүсэх бүрт бурууг нөгөөгөөсөө эрж
Харамсахгүй мэт булай үгсийг чөлөөтэй чулуудах болж.
Хайр гэх үгийн илэрхийлэл болсон үе чи бид хоёрт байсаан
Хүн бүхэн эргэж харам аз жаргалын гэгээ бидний нүдэнд асдагсан
Харин одоо хардаа, чи миний нүд рүү, би чинийх рүү
Хаана байна, хэзээ ч бөхөшгүй мэт байсан тэр тод оч?

ЭРТХЭН ОЛЖ УНШИХ МИНЬ ЯАЛАА

Би гэдэг хүн утсан дээрээсээ бүх сошиал аппликэйшнуудаа устгаад яг долоо хонож байна. Өмнөө тавьсан зорилгынхоо төлөө илүү цаг гаргах гэж тэр. Үнэхээр хамаагүй өөр амьдралаар амьдарч эхлээд байгаа шүү. За тэр яахав. 😁 Та нартаа нэг юм хэлэх гээд бүр бодон бодон, яаран яаран "хальтхан" ороод гарч байгаа минь энэ ээ.
Spencer Johnson-ний "Who Moved my cheese?" гээд номыг олж уншаад аливааг харах өнцөгөө өөрчиллөө гэвэл нэг их хэтрүүлсэн болохгүй байх.

ӨӨРТӨӨ ЗОРИУЛЖ ТЭМДЭГЛЭСЭН ПОСТ

Яг энэ мэдрэмж миний амьдралд битгий олон байгаасай. Яагаав... Гурван жилийн өмнө л яг ингэж сэтгэлээр унаж баахан юм бодож сууснаа санаж байгаа биз дээ. Шалтгаан нь мэдэгдэхгүй. Ямар нэг юманд шаналаад байгаагаа л мэдэрч байгаа. Зүгээр л бүх юм гэнэт доош уначихсан юм шиг мэдрэмж. Гэхдээ хойноос нь тонгойж юмаа авмааргүй, тэр чигт нь хаячихмаар. Биеэ чагнаад л, амьсгалахаас ч залхуу хүрэх шиг.

ӨӨРИЙНХӨӨ ӨМНӨӨС АМЬДАР

Эрүүл л байвал амьдралд инээх шалтгаан мундахгүй ээ. Өнөөдөр өглөө та ямар ч өвчин мэдрэхгүй сэрсэн бол өөрийгөө дэлхийн нийт хүн амын 30 хувиас илүү аз жаргалтайд тооц гэж уншиж байхдаа утгыг нь нэг их ойшоолгүй өнгөрч байж. Бидний бие цогцос ганцхан хувь, эд эрхтэнд сэлбэг гэж заяагаагүйгээс хойш эдэлгээгээ урт байлгахын тулд эртнээс л гамнаж, өөрөө л эрүүл биеэ хайрлаж амьдрах хэрэгтэйг ойлголоо. Ходоод хогийн сав биш, эрүүл мэнд тоглоом биш. Өвдсөн бол өөр хэний ч биш бидний таны л хохь болох учраас яг одооноос л биеэ бодоорой.